Dag 4&5: Alicante (Mia meets Laffe Hond en Knut)

Van Bilbao naar Alicante... Het begon best lekker want ik was door mijn wekker heen geslapen. Heerlijk getukt daar in Hesperia (dat aanrader-hotel). De route zelf was ook al zo geweldig; bergen in allerlei hoogtes en kleuren, brede rustige wegen (geeneen NL-er?!) en ook hier volop zonnebloemvelden.

Na 8,5 uur vond dan hèt weerzien plaats. Mia lag met haar neef en nicht te dobberen in het zwembad en zei "hoi mam, ik blijf nog in het zwembad hoor"... Ik had zelf eigenlijk een andere koude douche in gedachten. Maar gelukkig, ze kwam er toch uit en ik kreeg een hele fijne knuffel en een paar mooie tekeningen.

Knut en Laffe Hond sprongen ook gelijk het zwembad in, die waren wel toe aan een verfrissende duik. Mia helemaal in de wolken dat haar langvergeten vriendjes waren meegekomen, er werd gedoken, gesparteld en hoge bommetjes gemaakt. Tsja toen ging ik ook maar los.

Fantastische dagen gehad bij opa Jaap en oma Joke, heerlijk in de watten gelegd en als kers op de taart nog een traditioneel Spaans straatfeest mee gekregen in Guardamar; fiestas des Moros y Cristianos. Rijen lang met (soms zeer aangename) Spagnolen in traditionele vechtersuitrustingen gevolgd door muzikanten die de temperatuur nog wat tandjes wisten op te schroeven (en het was al 38•) met hun geweldig opzwepende muziek.

Mia kon Laffe Hond niet onder controle houden toen een troep roodhuiden voorbij marcheerden. Bleek van een concurrerende stam te zijn. Het is dat zijn paard thuis onthoofd in de speelgoedkist ligt maar anders had hij ze zo alle twaalf met z'n tanden gescalpeerd. (Van dat "laffe" zie ik op dit moment sowieso bar weinig terug, brrr dit was best eng).

En ook Knut wist aan onze aandacht te ontsnappen toen de Vikingen passeerden (met hun niet altijd evenveel aan de verbeelding overlatende outfits). Helaas voor ons zag Knut dit als een uitdaging en trok zo pardoes al zijn kleren uit -op z'n sjaal na- om vrolijk mee te gaan stampei maken.

De reuzen uit de optocht konden er gelukkig om lachen. Zodoende mochten Knut en Laffe Hond een stuk meemarcheren, met de geelhuiden.

Die avond op z'n Spaans om 2 uur gaan slapen (voor mijn doen retelaat) want de volgende ochtend in max. 5 uurtjes, op naar Barcelona!!

Dag 3: Bilbao

Vandaag een kort ritje, 4,5 uur van Bordeaux naar Bilbao. Leuke weg om te rijden; ontzettend vlak bij Biarritz met een lekkere zeewind (Knut compleet in de Gloria). En in Spanje vrijwel direct droogte en enorme bergen (Laffe Hond helemaal door het dolle).

Van Bilbao eigenlijk niet veel gezien maar natuurlijk wel waar ik voor ben gekomen, het Guggenheim Museum.

Vanaf het hotel (TOPhotel, aanrader, hotel Hesperia, en betaal gewoon die 20 euro extra voor a room with a view) een heel leuk stukje lopen langs een rivier met mooie bruggen en nog mooiere mensen...

De eerste aanblik van het Guggenheim overtrof alle verwachtingen, geweldig!

Voor het naar binnengaan nog even Laffe Hond en Knut toegesproken, dat ze zich wel goed moeten gedragen, als echte volwassen mannen.

Allereerst de tentoonstelling van David Hockney bekeken. Deze 75-jarige man maakt de allermooiste schilderijen, gewoon op de iPad (mocht geen foto's maken).

Het meest indrukwekkend - althans volgens Laffe Hond en Knut, waren de 8 immens grote sculpturen The Matter of Time van geroest staal van Richard Serra (gaf wel een soort van Grand Canyon gevoel dus gezien hun roots, vooral die van LH, begrijp ik dat wel).

Buiten was een hele mooie brug waar niemand op liep maar wij wel. Was zeker de moeite waard, wat een uitzicht.

Nu languit op de sofa (ja dit hotel is écht goed te doen) de les van de dag (van Hockney) overpeinzen:

Nou, dat moest ik maar eens ter harte nemen...

Morgen naar La Marina. Een lange rit van rond de 10 uur? Intens... Maar dan zie ik ook wel de allerleukste 10-jarige van de wereld, na 7 dagen!! Trusten!

Dag 2: Bordeaux

De dag begon goed met een huiselijk Frans ontbijtje gemaakt door Daniël. Verse jus, croissants, roomboter (ondersteboven bewaard in water?) en lekker jammetje.

Om 8.00 sharp in de auto, op naar Bordeaux. Wederom een prima ritje.

Nu met mijn vrienden op het terras aan de rivier La Garonne. Het is warm hier. 38 graden. Ondanks de grote regendruppels van zoeven. Cathedraal St. André bezocht.

(once you've seen it... Is eigenlijk wel waar). Musee des Beaux Arts aangedaan. In het park was nog 1 stoeltje vrij waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

Veel lol gemaakt bij de Girone bij een plateau waar een soort van verkoelende mist uit de grond wordt gespoten.

Het gaat trouwens erg goed met Laffe Hond, vooral na een speciaal ingepland bezoek aan de paardenfontein. Hij nam even z'n moment, het is natuurlijk ook niet niks allemaal gezien het meegemaakte paardenleed in zijn verleden. Enfin, nu lijkt hij gelijk een stuk zelfverzekerder, klom zelfs even op mijn schouder. Ben ik best trots op.

Ik zou ik niet zijn als.... Nee vandaag gewoon niet!! Hoewel, natuurlijk wel wat flesjes Bordeaux gescored, maar dat is een cadeautje voor Mia d'r opa's en oma's.

Word door al dat geroadtrip ook nog eens heel wat wijzer:

+ Als iemand een ei op je raam gooit zet dan niet je ruitenwisser aan maar rij snel door (kreeg deze tip thuis al van RS)
+ als iemand zwaait om hulp trek je daar dan niets van aan maar geef plankgas (tip van WA)
+ vrachtwagens zijn hoe dan ook irritant op de weg (vinden ze van mij waarschijnlijk ook, aan hun gesein te beoordelen)
+ auto's met caravans zijn lang niet altijd nl.-ers. Evengoed irritantjes, met hun enge inhaalmanouvres
+ ibu's voor onderweg zijn ècht onontbeerlijk want
+ de gekste spieren kunnen dwars gaan liggen tijdens het rijden (figuurlijk dan hè)
+ zonnebloemvelden doen iets met je psyche; alle gele M&M's waren als eerste op vandaag!
+ o ja, airco, navigatie, cruisecontrol: je t'aime!!

Nu dan weer de dikke voetjes omhoog in een geweldig inspirerend Citadel Hotel (not, maar je kan niet alles hebben).

Morgen Bilbao!

Dag 1; Rouen

Ik heb toch maar twee vriendjes meegenomen, Laffe Hond de Indiaan en Viking Knut. Ik kwam ze tegen toen ik gisteravond Mia's kamer ging dweilen (ja want dat doet toch iedereen voordat hij op vakantie gaat, soppen en dweilen?!). Zij waren wel toe aan een verzetje dus ik dacht waarom niet.

Prima ritje gehad. Lekker meegezongen met Gabriel Rios en de Gorillaz. En ondertussen M&M's knabbelen en smullen van de van huis meegenomen nog even snel geblende bietensap met appel en wortel. 6,5 uur lang een feestje, dat snap je.

Nu in Rouen met de blote pootjes op het terras. Zelfs al de grote Kathedraal bezocht en een kaarsje gebrand (Laffe Hond de arme stakker durfde hem niet aan te steken dus dat heb ik maar voor hem gedaan. We brandden hem voor z'n paard die hij in de speelgoedkist (onthoofd en al) heeft moeten achterlaten).

Ik zou ik niet zijn als ik niet al wat winkels bezocht had. Ik heb twee kleine tasjes met inhoud en een wat grotere tas met - hoe kan het ook anders - een paar nieuwe schoenen.

Vanavond is er een Aria-concert in de Grand Eglise. Zal ik? (Misschien wat te zwaar voor Knut, deze viking is meer van het ruigere werk, dus ik laat deze culturele uitspatting maar aan me voorbij gaan).

Dacht ik in een VET hotel te zitten, blijkt het een chambres d,hôtes te zijn. Veel leuker! Een bed and breakfast bij een stokoud Frans mannetje in een pand uit 1700. Daniël (zo heet het mannetje) is super gastvrij, is zelfs met me meegereden om mij de parking te wijzen. Ben de enige gast. Alleen is hij mijn kamersleutel kwijtgeraakt... Jaja, wordt dit mijn eerste "avontuurtje"? ;(Knut beschermt me wel, van Laffe Hond weet ik het zo net nog niet).

Inmiddels in mijn eentje (hoewel) gedineerd bij leuk restaurantje, onder de rook van weer een andere kerk. Daniel is z'n kat kwijt (oei dit gaat heel spannend worden vannacht) en ik lig uitgeteld op bed deze blog te plaatsen.

Ik vind dit leuk!

Ik ga op roadtrip!

Morgen, 25 juli 2012 gaat het gebeuren; ik ga een heuse roadtrip maken!! 5.000 kilometer in de C3. Van Haarlem naar Rouen naar Bordeaux naar Bilbao naar Alicante naar Barcelona naar de Dordogne naar Parijs en weer naar Haarlem. Niet helemaal in mijn eentje, in Alicante pik ik Mia op die daar op dit moment logeert bij haar opa en oma. Al met al 2,5 week onderweg. En ik kan niet anders zeggen dan "JIPPIE ik heb zo een zin!!!!"

groen, groener, groenst!

Al een tijdje wil ik wat bewuster gaan eten. Of dat echt vanuit mezelf komt of meer ingegeven wordt door de tijdschriften die ik lees, dat weet ik niet helemaal. Maar groen doet goed, zoals deze week in de speciale Groen editie van Libelle staat vermeld.  In een ander blad wordt dit bevestigd: zo lees ik de " top 10 groene leefregels", "bio tips & tricks voor een frisse en fruitige start" en nog veel meer heilige groenmotto's.

Tijd voor mijn eigen, groene do's en dont's,  op naar de natuurwinkel.  Ik zie door de bomen het bos bijna niet meer: wat een onbekende producten met veel verschillende Kies Bewust-achtige logo's. Weet toch een mandje vol te krijgen met ecologische shit (figuurlijk gesproken dan) en ga afrekenen. De vrouw bij de kassa kijkt me tevreden aan (zie ik daar boven haar hoofd nou een aureool met een groenig schijnsel)? De zeepbel spat woest uiteen als ze gedwee fluistert wat ik moet betalen…  146,90 euro.  Ik haper, ik sputter en ik vloek, allemaal wat binnensmonds want dit is toch wat ik wilde? Mooi niet, mijn eerste don't heb ik te pakken. Maar ik laat me niet zomaar uit het veld slaan. Ik schrijf me in op de biologische weekgroentetas: voor 8 euro per week een tas vol heerlijke verantwoorde groentes. Vol verwachting klopt mijn hart als ik een week later (met de auto…) wederom naar de natuurwinkel ga. Mijn favoriete kassamevrouw rijkt me de tas aan die er in mijn ogen veel te licht uitziet. "Is dit echt voor een week?" vraag ik nog. Zij bevestigt dit. Thuis aangekomen pak ik de tas uit: 1 broccolistronkje (bruine randjes incluis), 2 lofstruikjes (zie ik daar nou een school luizen?), 2 kroppen (zand)sla, 1 appel en 1 banaan…

Mijn 2e don't heb ik te pakken; ik wil bewust eten niet bewust afvallen!

Op dit moment heb ik mijn groen-plannen even aan de wilgen gehangen. Het seizoen is er gewoon niet naar. Volgend jaar waag ik een nieuwe poging, misschien ga ik wel een eigen moestuin aanleggen!!

Kriebelbeestjes

(23 feb 2007)

 

Al een paar weken hangt er op de deur van Mia d'r klas een aankondiging. De boodschap die erop vermeld staat is er 1 gelijksoortig aan een aankondiging van de pest zo lijkt het: "in deze klas is hoofdluis geconstateerd!" staat er in vette, grote, rode letters te lezen. Ouders die de deur voorbijlopen stoten elkaar aan en kijken veelbetekenend naar het vel papier. Kinderen die niet in deze klas thuishoren worden gauw aan hun mouw meegetrokken. Deze klas moet gemeden worden!
Wat een onzin denk ik nog. Overal is toch luis, dat hoort nu eenmaal bij kinderen.


Woensdagavond 23.30 uur kwam het alarmerende telefoontje; "met de moeder van Katja, ik heb zojuist bij Katja hoofdluis gesignaleerd en aangezien onze dochters nogal knuffelig met elkaar zijn dacht ik dat ik je maar even van dit vervelende nieuws op de hoogte moest brengen. Ik hoop dat Mia geen luisjes heeft maar ik zou het toch even controleren". Op een doordeweekse dag rond dit tijdstip lig ik normaliter te maffen. Zo ook nu, maar na dit bericht... weg laconieke gevoel over de aankondiging op de deur. Dit kwam wel heel dichtbij en oei wat had ik opeens een kriebel op mn kop! Op alle plekken waar ik haar heb (al dan niet gemilimeterd) begon het plotseling fanatiek te jeuken.
Doemscenario's van vroeger - van mijn moeder rennend door het huis met een rol vuilniszakken en pakken met waspoeder, de hele dag door wassend, vloekend en tierend, mijn broertje en ik, hangend boven een wit vel en met een speciale luizenkam( waar je haar trouwens vreselijk verkeerd van gaat zitten) maar blijven kammen, kammen en kammen (en de schrik van je leven als er werkelijk waar echt zo een gore luis vanaf jouw hoofdhuid op dat papier neervalt, en nog erger, het geluid wat zo een luis maakt als je hem met je nagel in tweeen splijt. En ik ga nog verder.. de rode streep die de gespleten luis achterlaat op dat witte vel, JEK!), stinkende chemische shampoos met ontplofte kapsels als gevolg - waren kennelijk heel diep weggestopt in mijn geheugen maar komen plotsklaps boven. Nee met mijn nachtrust was het gedaan.

Naast mij ligt Mia in een diepe onschuldige slaap, met haar lange witte haren uitgewaaierd over het kussen. Toch zonde als daar een luizenkam doorheen moet. Maar ik moet gaan kijken, gaan checken of er ongedierte op haar hoofdhuid aan het rondscharrelen is. Voorzichtig til ik een lok op. Ik zie niets, pak de zaklantaarnpaal (zoals zij hem noemt) erbij, schijn goed, vooral plekken op het achterhoofd en achter de oren schijnen favoriet te zijn voor die rotdieren. Beweegt daar iets? Nee dat is een zandkorrel. Voorzichtig draai ik haar hoofd om en bekijk de andere kant. Maar ook daar bespeur ik geen kriebelbeestje. Zijn wij de dans ontsprongen?

De volgende dag koop ik bij de apotheek preventief voor 40 euro antiluisspullen. Daarbij zit ook de geweldige luizenkam waarmee ik direct mijn eigen haar ga haar doorploeteren. En ja hoor... net als vroeger is mijn haar gelijk weer statisch. Nee geen luis, wel een hoop ander wittig spul wat ik maar toeschrijf aan de haarlak die ik gebruik. Mia en ik hebben mazzel, wij hebben geen luis! Nog niet in ieder geval..

Die avond belt de moeder van Katja op. Of we nog wel zin hebben om de volgende ochtend naar het speelkasteel te gaan met Katja. "Ja natuurlijk joh, gezellig!" hoor ik mezelf gemaakt vrolijk zeggen. Maar van binnen denk ik "trek je Katja dan wel een burka aan?"